Հիսուսի պատգամը ժառանգության, հարստության և ագահության մասին

Տեր Ղևոնդ վարդապետ Դուրյանը «Պարզ քարոզներ» աշխատության Բ հատորում անդրադառնում է Ղուկասի Ավետարանի այն դրվագին, երբ մի մարդ Հիսուսին խնդրում է միջամտել իր և եղբոր միջև ժառանգության բաժանմանը։ Հիսուսը հրաժարվում է դատավորի դեր ստանձնելուց և ժողովրդին զգուշացնում է. «Տեսեք, որ զգույշ լինեք ամեն տեսակ ագահությունից, որովհետև մարդու կյանքը իր կուտակած հարստության մեջ չէ» (Ղուկ. ԺԲ 13-15)։

Դուրյանի մեկնաբանությամբ՝ Հիսուսի մերժումը չի նշանակում, որ Նա անտարբեր էր մարդկանց առօրյա խնդիրների կամ անարդարության հանդեպ։ Հեղինակը նշում է, որ Ավետարանում Հիսուսի կարեկցանքը դրսևորվում է տառապողների և անզորների նկատմամբ, սակայն ժառանգական վեճը լուծելու փոխարեն Նա ընտրում է մարդկանց ներքին վերաբերմունքի փոփոխությունը։

Քարոզի համաձայն՝ հասարակության վրա ազդելու երկու եղանակ կա՝ արտաքին և ներքին։ Արտաքին եղանակը կապված է օրենքների, վարչական որոշումների և քաղաքական փոփոխությունների հետ, իսկ ներքինը՝ մարդու սրտի, կամքի և բարոյական պատկերացումների վերափոխման։ Դուրյանը կարծում է, որ Հիսուսը հետևել է երկրորդ ճանապարհին՝ մարդկանց մեջ սերմանելով սեր, արդարություն և ճշմարտություն, այլ ոչ թե միայն կարգավորելով առանձին վեճեր։

Հեղինակը նաև պնդում է, որ եկեղեցին չպետք է վերածվի քաղաքական կամ կուսակցական պայքարի մասնակիցի։ Նրա ներկայացմամբ՝ եկեղեցու առաքելությունն է տարբեր դիրքորոշումներ ունեցող մարդկանց ներշնչել արդարություն, գթություն, եղբայրասիրություն, հաշտություն և փոխադարձ հարգանք։ Դուրյանը միաժամանակ ընդգծում է, որ կրոնը կարող է խոր ազդեցություն ունենալ ժողովուրդների նկարագրի և հասարակական կյանքի վրա՝ կախված այն բանից, թե ինչպես է այն ընկալվում ու մատուցվում։

Քարոզի հիմնական շեշտադրումն այն է, որ հարստությունն ինքնին դատապարտելի չէ։ Ըստ Դուրյանի՝ խնդիրը սկսվում է այն ժամանակ, երբ ունեցվածքը դառնում է մարդու կյանքի նպատակ, իսկ ոչ թե միջոց՝ իր կոչումն իրականացնելու և բարին գործելու համար։ Ագահությունը նա կապում է եսասիրության, նյութականին չափազանց վստահելու և մարդու հոգին ունեցվածքին ենթարկելու հետ։

Դուրյանը եզրափակում է, որ մարդու երջանկությունը չի կարող հիմնվել միայն դրամի կամ կուտակած հարստության վրա։ Նրա մեկնաբանությամբ՝ քրիստոնեական պատգամը կոչ է անում երկրային բարիքները չդարձնել կյանքի գերագույն արժեք, այլ սիրտը կապել Աստծուն, բարությանը և հոգևոր արժեքներին։ Նյութը տպագրվել է Տեր Ղևոնդ վարդապետ Դուրյանի «Պարզ քարոզներ» գրքի Բ հատորում՝ Փարիզում, 1924 թվականին։

Աղբյուր՝ 168.am