Ելքի որոնումը պահանջում է երկարաժամկետ քաղաքական աշխատանք

Վերջին խորհրդարանական ընտրություններից հետո տարբեր միջավայրերում հաճախ հնչող «հիմա ելք կա՞» հարցը ոչ միայն հիասթափության արտահայտություն է, այլև ստեղծված իրավիճակից դուրս գալու իրատեսական հնարավորությունների որոնում։ Հարցը վերաբերում է նաև նրան, թե արդյոք Հայաստանը և հասարակությունն անցել են անդառնալիության այն սահմանը, որից հետո իրավիճակի փոփոխությունն այլևս կախված չէ իրենցից։

Այս հարցի հիմնական հասցեատերը քաղաքական ընդդիմությունն է՝ ինչպես խորհրդարանական, այնպես էլ Ազգային ժողովում չներկայացված ուժերը։ Նրանք ունեն կամ պաշտոնական մանդատ, կամ հանրային վստահություն, և այդ հանգամանքը ենթադրում է երկիրը ստեղծված վիճակից դուրս բերելու տեսանելի լուծումների առաջարկ։

Ընդդիմադիր դաշտում մոտեցումները, ըստ հոդվածի, հիմնականում բաժանվում են երկու ուղղության։ Առաջինի կողմնակիցները գործող իշխանությանը համարում են երկրի գլխավոր խնդիրը և առաջնահերթ համարում դրա արագ փոփոխությունը, սակայն իշխանափոխության մեխանիզմների վերաբերյալ հաճախ հստակ ծրագիր չեն ներկայացնում՝ հույսը դնելով ֆորսմաժորային զարգացումների, «հանրային ապստամբության» կամ նոր առաջնորդի ի հայտ գալու վրա։

Մյուս ուղղությունը ենթադրում է երկարաժամկետ և ռազմավարական քաղաքական աշխատանք։ Դրա նպատակը հանրության քաղաքացիական ու քաղաքական գիտակցության այնպիսի զարգացումն է, որի պայմաններում գործող իշխանության շարունակականությունը ներհասարակական առումով կդառնա անհնար։ Այս մոտեցումը դժվար և ժամանակատար է, սակայն, ըստ հոդվածի, կարող է ամրապնդել պետության ու հասարակության դիմադրողականությունը։

Նյութում նշվում է, որ իշխանափոխությունն առաջնահերթ խնդիր է, սակայն դրա շուրջ քաղաքական ամբողջ մտքի կենտրոնացումը, երբ դրա տեսանելի նախադրյալները բացակայում են, թույլ չի տալիս աշխատել երկարաժամկետ ուղղությամբ։ 2020թ․ ողբերգական պատերազմից հետո առնվազն վեց տարի քաղաքական համակարգն ու հասարակությունը շարունակում են ապրել արագ իշխանափոխության սպասումով։ Հոդվածի գնահատմամբ՝ քաղաքական ուժերի կրկնվող ձախողումները խորացրել են հասարակական հիասթափությունը և նվազեցրել փոփոխության նկատմամբ հավատը։

Եզրակացությունն այն է, որ ներկայիս քաղաքական մտածողության շրջանակում առաջարկվող լուծումները կարող են ոչ թե թուլացնել, այլ ավելի ամրապնդել գործող իշխանության դիրքերը։ Հետևաբար, Հայաստանի համար առաջին անհրաժեշտ քայլը, ըստ նյութի, իներցիոն և մակերեսային քաղաքական մոտեցումներից հրաժարումն է։

Աղբյուր՝ 168.am